رودخانه نوردی دانش آموزان روستای “زُلیوا” دلفان (لرستان) برای حضور در کلاس درس! به بهانه روز دانش آموز

  دانش آموزان روستای زُلیوای دلفان به دلیل عدم وجود پل بر روی رودخانه این روستا برای حضور در کلاس درس مجبور هستند از عرض رودخانه موجود میان این روستا و روستای محل تحصیل روزی دو بار عبور کنند… برخی از اهالی این روستا در گفتگو با خبرنگارما با اشاره به ترک تحصیل دختران پس از پایان دوره ابتدایی خواستار پیگیری مسئولان شدند. چند وقت دیگر که فصل سرما شروع می شود و آب رودخانه افزایش می یابد     

به گزارش خبرنگار ما در شهرستان دلفان، روستای زلیوا شهرستان دلفان تنها دارای یک مدرسه تخریبی در مقطع ابتدایی است که در نتیجه دانش آموزان برای ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر باید به مدارس روستاهای اطراف بروند.

این امر و سختیهای حضور در مدارس روستاهای اطراف از جمله عبور از رودخانه این روستا موجب شده که برخی از دانش آموزان به ویژه دختران پس از پایان مقطع ابتدایی اقدام به ترک تحصیل کنند که این امر به هیچ عنوان پذیرفتنی نیست.

عبور دانش آموزان از رودخانه در فصل کم آبی

برخی از دانش آموزان روستای زلیوا که علاقمند به ادامه تحصیل و درس خواندن هستند همه سختیها را به جان می خرند و برای حضور در کلاس درس روزی دوباره اقدام به عبور از رودخانه می کنند.

این در حالی است که در فصول کم آبی رودخانه از جمله تابستان و اوایل پائیز شاید این کار تنها منجر به خیس شدن لباس دانش آموزان شود ولی به نظر می رسد در فصول پرآبی رودخانه این امر ممکن است خطرات دیگری برای دانش آموزان این روستا به همراه داشته باشد.

مردم روستا بارها از مسئولان خواسته اند یا در این روستا مدرسه راهنمایی ایجاد کنند و یا برای عبور از رودخانه اقدام به احداث یک دستگاه پل برای تردد دانش آموزان کنند.

برخی از اهالی این روستا در گفتگو با خبرنگار ما با اشاره به ترک تحصیل دختران پس از پایان دوره ابتدایی خواستار پیگیری مسئولان در این زمینه شدند.

آنها در این رابطه با طرح این سوال که “چند وقت دیگر که فصل سرما شروع می شود و آب رودخانه افزایش می یابد چه باید کنیم؟”عنوان کردند: با ادامه این روند بسیاری از کودکان روستایی از تحصیل بازخواهند ماند.

اعضای شورای اسلامی روستای زلیوا نیز در این رابطه در گفتگو با خبرنگار مادر شهرستان دلفان عنوان کردند: این وضعیت مدرسه رفتن دانش آموزان موجب شده که در برخی موارد به ویژه در مورد دختران روستا کلاس پنجم ابتدایی پایان تحصیل آنها شود.

آنها با طرح این موضوع که “دانشگاه فرزندان ما پایان کلاس پنجم شده است” ادامه دادند: یا مسئولان با در نظر گرفتن تمهیدات لازم در راستای راه اندازی مدرسه راهنمایی در این روستا قدم بردارند و یا برای عبور از رودخانه نسبت به احداث پل اقدام کنند.

یکی از اهالی روستا که شاهد گفتگوی خبرنگار ما است در این رابطه می گوید: سال گذشته پسرم را برای ادامه تحصیل به روستای ایرانشهر که فاصله زیادی با روستای خودمان دارد فرستادم که با توجه به هزینه های سنگین ایاب و ذهاب توان تامین این هزینه ها را نداشتم.

وی ادامه می دهد: در نهایت مجبور شدم پسرم را در مدرسه روستای نزدیکتر به زلیوا یعنی سرخانجوب برای ادامه تحصیل ثبت نام کنم که عبور هر روزه فرزندم از رودخانه نگرانم کرده است.

رئیس اداره آموزش و پرورش شهرستان دلفان در این زمینه به خبرنگار ما گفت: مشکل دانش آموزان بعد از حیاط مدرسه ارتباطی به این آموزش و پرورش ندارد.

بهمن نریمانی با اشاره به مشکلات دانش آموزان یاد شده خواستار توجه مسئولان اداره راه و ترابری و فرمانداری برای رفع این مشکل شد.

معاون راه و ترابری شهرستان دلفان نیز معتقد است که به علت عرض بالای رودخانه احداث پل بر روی این رودخانه مستلزم صرف هزینه فراوان است.

علی بهرامی در گفتگو با خبرنگار ما در شهرستان دلفان ادامه داد: مطابق برآوردهای اولیه اعتبار مورد نیاز برای احداث این پل بالغ بر 200 میلیون تومان است که ما توان احداث این پل را نداریم.

وی یادآور شد: راه اندازی مدرسه راهنمایی در این روستا هزینه کمتری نیاز دارد تا احداث پل.

به هر حال با توجه به مشکل دانش آموزان برای عبور از رودخانه به نظر می رسد احداث یک پل معمولی با صرف حداقل هزینه یکی از ضرورتهایی است که باید از سوی مسئولان مورد توجه قرار گیرد.

دو مستندساز، بە دنبال تلاش برای تهیە مستندی از زندگی فرزاد کمانگر ناپديد شدند

خبرگزاری هرانا - دو فعال فرهنگی در شهر کامیاران به نامهای قاسم ویسی و فرهاد فلاحی از یک هفتە پیش ناپدید شدەاند و از وضعیت آنان هیچ اطلاعی در دست نیست.

به گزارش رنسانس نیوز، قاسم ویسی بە همراه فرهاد فلاحی مدتی بود کە مشغول تهیە مستندی در مورد زندگی و فعالیتهای فرزاد کمانگر معلم اعدامی کرد در یکی از روستاههای کامیاران بودند.

قاسم ویسی علاوە بر فعالیت در حوزە ادبیات، در چند سال اخیر مشغول تهیە مستند و فیلم بودە و توانستە بود در این زمینە چند فیلم موفق بسازد.فیلم کوتاە این فیلم ساز بە نام "نیم" کە بە موضوع تبعیض جنسی پرداختە است در یک جشنوارە فیلم در کردستان عراق شرکت کردە بود. این فیلم ساز علاوە بر کارگردانی فیلم دیگری بە نام "سواری بە سوی غروب" سناریو نویس فیلم کوتاە دیگری بە نام "گرداب" نیز میباشد کە خود نیز در آن بە ایفای نقش پرداختە است. این فیلم چندین بار در شبکەهای ماهوارەای کردستان عراق بە نمایش درآمدە است. فرهاد فلاحی نیز دانشجوی رشتە سینما در دانشگاه کرج بودە و فیلمبرداری اکثر فیلمهای قاسم ویسی را بە عهدە داشتە است.

در خبر رسیدە بە رنسانس نیوز ضمن اشارە بە اینکە اخیرا این دو نفر برای تهیە فیلم مستند زندگی فرزاد کمانگر اقدام کردە بودند آمدە است: در دە روز اخیر آنان برای جمع آوری مستندات و دیدن اشخاص و شاگردان فرزاد بە یکی از روستاهای کامیاران مراجعە کردە بودند اما بە محض اطلاع از اینکە ماموران امنیتی بە قصد آنان پی بردەاند روستا را ترک کردە بودند. بە دنبال آن ماموران امنیتی بە قصد بازداشت این دو فعال فرهنگی در شهر کامیاران بە منزل آنها مراجعە میکنند اما آنان در منزل حضور نداشتەاند و از آن روز بە بعد کە حدود یک هفتە از آن میگزرد هیچ گونە اطلاعی از وضعیت و سرنوشت آنان در دست نیست.

رنسانس نیوز در تماسی کە با یکی از منابع خبری خود در شهر کامیاران داشت مطلع شد کە این دو نفر از دوستان صمیمی فرزاد کمانگر بودەاند و آنان توانستە بودند در تهیە مستندی در مورد این معلم اعدامی کرد با چند نفر نیز مصاحبە انجام دهند.

این منبع همچنین افزود کە ماموران امنیتی بە دنبال یورش بە منزل شخصی این دو فعال فرهنگی مقداری از وسایل کار آنان را با خود بردەاند.

لازم بە ذکر است کە پیش تر و در مردادماه سال گذشته نیز سما بهمني فعال حقوق بشر و اهل بندر عباس نیز بە دلیل تلاش برای تهیە مستندی از زندگی فرزاد کمانگر بازداشت و توسط دادگاه انقلاب شهر سنندج بە 3 سال حبس تعلیقی و ممنوعیت از "تردد در مناطق کردنشین" محکوم شدە بود.

پیام آیت الله بروجردی پیرامون توطئه علیه جان زندانیان سیاسی

آیت الله بروجردی طی پیامی که امروز در اختیار "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" قرار گرفت، هشدار داده است:
"اکنون که گردانندگان حكومت ولايت فقيه اعتبار داخلی و بين المللي خود را بطور کامل از دست داده، توطئه هايي را طرح ريزي نموده اند تا زندانیان سیاسی را به هر طریق ممکن از بین ببرند. به این دلیل، ناظران بین المللی و حتی بازرسان داخلی اجازه بازدید از زندانها را ندارند که این امر،  افزایش تهدیدها و سوء قصد علیه جان مخالفین زندانی را به دنبال داشته است".
این دگراندیش زندانی به اخبار نگران کننده پیرامون وضعیت ناگوار زندانیان عقیدتی سیاسی از جمله: نسرین ستوده، بهاره هدایت،شبنم مددزاده، حشمت الله طبرزدی، عیسی سحرخیز، عبدالله مومنی، منصور اسانلو،  احمد زید آبادی، ارژنگ داودی، محمد اولیائی فر، محمد صدیق کبودوند، مجید توکلی، احمدی امویی، بهروز جاوید تهرانی، مصطفی تاج زاده، ابوالفضل عابدینی، کیوان صمیمی، محمد علي صارمي و .... اشاره کرده و می گوید:
"از تمامی انسانهای آزاده و نهادهای مدافع حقوق بشر درخواست می کنم واکنش سریع تر و گسترده تری نسبت به وضعیت اسفناک زندانیانی که زیر انبوهی از شکنجه های جسمی و روحی، حاضر به معامله با رژیم مستبد ولایت فقیه نشده اند، از خود نشان دهند."
در پایان پیام آمده است:
"اینجانب از داخل زندان مخوف اوین، به همراه خيل كثير ایرانیان تحت ستم که مخالف دین سیاسی بوده و خواهان برقراری روابط صلح آمیز با جهانیان می باشند، از اقدامات جدید پرزیدنت باراک اوباما، خانم هیلاری کلینتون، سناتور جان مک کین و برخی از سران اروپائی برای پیگیری نقض گسترده حقوق بشر در ایران، قدردانی کرده و به این وسیله از تمامی رهبران کشورهای قدرتمند جهان می خواهیم که حمایت از آزادی و حقوق بشر را در صدر اولویت های بین المللی خود قرار دهند و این موضوعات حیاتی را بدون در نظر گرفتن منافع و معادلات سیاسی دنبال نمایند.

آیت الله کاظمینی بروجردی
10 آبان 1389
گزارش فوق را به سازمانهای زیر ارسال گردید:
دبیر کل سازمان ملل
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
گزارشگر شکنجه سازمان ملل متحد سازمان ملل

روزنامه های مردمی به جنگ حكومت سانسور آمده اند

روزنامه هاي مردمي
روزنامه های مردمی به جنگ حكومت آخوندي آمده اند .فیلترینگ شدید وسانسورگسترده توسط حكومت ديكتاتوري موجب شده است تا در تازه ترین اقدام مردم به طور خودجوش به چاپ شب نامه هایی با ویژگی روزنامه بپردازند.چاپ گسترده روزنامه های مردمی در سطح پایتخت از چند ماه پیش شروع شده است.اما پخش گسترده این نوع روزنامه ها که شباهت زیادی به شب نامه دارند در آستانه ی سیزدهم آبان ماه گسترش یافته است.در این روزنامه ها که معمولا به صورت پشت رو ودر یک برگ منتشر می شوند شناسنامه نشریه به طور کامل درج می شود.به گزارش خبرنگار آژانس ايران خبــــــــــــرنشریات مردم نهاد در مترو،بی آرتی،تاکسی وسطح معابر عمومی بین مردم پخش می شوند.در این روزنامه ها اخبار،گزارش ها ومطالبی با هدف روشنگری وردوبدل کردن اطلاعات وبا لابردن سطح اگاهی عمومی نسبت به فجایع حکومت آخوندي ودولت کودتایی درج می شود.مردم نیز معمولا پس از خواندن این روزنامه ها آنها را روی صندلی های مترو ،اتوبوس ویا روی نیمکت های پارک ها جا می گذراند تا افراد دیگر هم از آنها استفاده کنند.به نظر می رسد چاپ روزنامه های مردمی به این شیوه در برابرسیاست سانسور حكومت آخوندي بسیارمفید وموثر باشد.زیرا در اثر فعالیت این نشریه هامردم درجریان اتفاقات روز قرار می گیرند.به نظر میرسد به دلیل همه گیر بودن وگستردگی این نوع روزنامه ها دولت کودتایی ودستگاه سرکوب گر وابسته به ان هنوز نتوانسته است عوامل چنین نشریه هایی را پیدا کند.

زندانی سیاسی به چهار سال و سه ماه زندان محکوم شد

یک شهروند اهل بانه به نام علی قادری از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به زندان محکوم شد.به گزارش خبرنگار آژانس خبری موکریان در سقز ، علی قادری که حدود دو ماه پیش از طرف نیروهای امنیتی در بانه دستگیر شده بود در دو پرونده جداگانه از سوی دادگاه انقلاب سقز به اتهام همکاری با احزاب مخالف به چهار سال حبس و از طرف دادگاه عمومی به اتهام عبور غیرقانونی از مرز به سه ماه زندان محکوم شد.

گفتنی است نامبرده هم اکنون در زندان مرکزی سقز دوران محکومیت خود را سپری می نماید. همچنین در خبری دیگر از سقز، روز گذشته دلیر روزگرد که چندی پیش بازداشت شده بود در دادگاه انقلاب سقز محاکمه شد.

ورود همسر موسوی به دانشگاه تهران ممنوع شد

روزنامه حکومتی ایران: دانشگاه تهران سرانجام به خواست دانشجویان (بسیجیها) این دانشگاه پاسخ مثبت داده و به تازگي از ورود همسر یکی از سران ضدانقلاب به این دانشگاه جلوگیری کرده است. این خانم که مدیریت گروه مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران را برعهده داشته است، با وجود اقدامات توهین‌آمیز خود علیه مسئولان جمهوری اسلامی، تاکنون از سمت خود برکنار نشده بود که با اعتراض دانشجویان این دانشگاه، بالاخره به دانشگاه تهران ممنوع‌الورود شد.

البته تاکنون خبری مبنی بر قطع حقوق وی به عنوان عضو هیأت علمی دانشگاه تهران منتشر نشده است و به نظر می‌رسد او کماکان از دولتی که آن را نامشروع می‌داند، حقوق میلیونی دریافت می‌کند.

برزیلیها یک زن را به عنوان رئیس جمهور خود برگزیدند

رادیو آلمان: در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری در برزیل نامزد حزب کارگر این کشور به پیروزی دست یافت: دیلما روسف رقیب خود ژوزه سرا را شکست داد. خانم روسف به شهروندان برزیلی قول داده است، خط سیاسی لولا دا سیلوا را ادامه دهد.

از ژانویه ۲۰۱۱ یک زن بر بزرگترین کشور آمریکای لاتین حکومت خواهد کرد: جانشین لوییس ایناسیو لولا داسیلوا شخص مورد اعتماد او، دیلما روسف، خواهد بود.

طبق شمارش رسمی آرا، دیلما روسف در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری برزیل در روز یکشنبه (۳۱ اکتبر / ۹ آبان) ۵۵ درصد آرا را از آن خود ساخت، در حالی که ژوزه سرا، نامزد انتخاباتی سوسیال دمکرات‌ها، حدود ۴۵ درصد آرا را به دست آورد.

در مجموع ۱۳۶ میلیون برزیلی واجد شرایط شرکت در انتخابات بودند. در برزیل شهروندانی که در فاصله سنی ۱۸ و ۷۰ سال هستند، موظف به شرکت در انتخابات هستند. شرکت شهروندان باسواد بین ۱۶ تا ۱۸ سال و بالای ۷۰ سال در انتخابات اختیاری است.

دیلما روسف ۶۲ ساله نامزد انتخاباتی مورد علاقه لولا دا سیلوا بود که خود با توجه به هشت سال ریاست جمهوری اجازه نداشت باز هم در انتخابات شرکت کند. لولا دا اسیلوا که پیش از ریاست جمهوری از فعالان اتحادیه کارگری برزیل بود، در سال ۲۰۰۳ دیلما روسف را به عنوان وزیر انرژی کابینه خود برگزید، در سال ۲۰۰۵ او را به ریاست کابینه منصوب کرد و سپس زمینه را برای آنکه روسف جانشین او شود فراهم آورد.

  روسف پیش از آنکه نامزد تصدی پست ریاست جمهوری شود، برای بخش بزرگی از مردم برزیل ناشناخته بود. هم او و هم رقیب اصلی انتخاباتی‌اش به عنوان تکنوکرات شهرت دارند و محبوبیتی را که لولا دا سیلوا از آن در میان حدود ۸۰ درصد مردم برزیل برخوردار است ندارند.

روسف حین مبارزات انتخاباتی به شهروندان برزیلی قول داد، خط سیاسی رئیس جمهور محبوب آنان، لولا دا سیلوا، را ادامه دهد که در زمان ریاست جمهوری‌‌اش برزیل به یکی از ۸ قدرت اقتصادی جهان تبدیل شد. دوره ریاست جمهوری لولا دا سیلوا اول ژانویه ۲۰۱۱ به پایان می‌رسد.

روسف در جوانی در گروه‌های چریکی که علیه دیکتاتوری نظامی مبارزه می‌کردند (۱۹۶۴ تا ۱۹۸۵) فعال بود. او حدود سه سال از عمرش را در زندان گذراند و در زندان متحمل شکنجه‌های جسمی و روحی شد. او پس از پایان دیکتاتوری در برزیل در تأسیس حزب جدید کارگر در برزیل شرکت داشت.

در نخستین دور انتخابات ریاست جمهوری برزیل در ماه گذشته روسف حدود ۴۷ درصد آرا را به دست آورد. رقیب اصلی او، ژوزه سرا، به ۳۳ درصد آرا دست یافت. دستیابی روسف به اکثریت مطلق آرا، شکست نامزد ریاست جمهوری حزب سبزهای برزیل، مارینا سیلوا، را قطعی کرد. مارینا سیلوا به طور غیرمترقبه به ۱۹ درصد آرا دست یافت.

تجلیل نمایندگان از سفر هفتصد میلیارد تومانی خامنه ای به قم

240 نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با صدور بیانیه‌ای از سفر رهبر معظم انقلاب به استان قم و همچنین مردم و روحانیت این شهر برای استقبال بی‌نظیر از معظم‌له قدردانی کردند.

متن بیانیه 240 نماینده که در پایان جلسه علنی روز یکشنبه قرائت شد، به این شرح است:

سفر رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله خامنه ای دامة برکاته به استان قم که آغاز حرکتی نوین در فضای دینی و سیاسی کشور محسوب می گردد ، راهنمایی های معظم له در مورد جایگاه رفیع مراجع عظام تقلید و حوزه علمیه قم و نسبت آنان با نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران راه اصیل انقلاب اسلامی را بر همگان نشان داد و راه را بر کژاندیشان مسدود نمود. براساس همین منظر انتظار می رود بخشهای مختلف نظام اسلامی از این پشتوانه عمیق دینی و پرتحول بهره مناسب جهت سازماندهی آتیه کشور ببرند.

رهنمودهای مقام معظم رهبری در ابعای داخلی و خارجی مسیر پیشرفت دینی، علمی و توسعه کشور، منظومه ای راهگشا برای ملت و نخبگان سیاسی و دینی می باشد.

ما نمایندگان ملت ضمن سیاستگذاری از مردم انقلابی و بصیر قم که با حضور چشمگیر خود پیوند مستحکم ولایت فقیه و ملت را نشان دادند و تشکر از معظم له از قوای سه گانه می خواهیم با دقت راهنمایی های ایشان را مبنای حرکت نوین خویش قرار دهند.

احضار یکی از علمای اهل سنت به دادگاه ويژه روحانيت

 در ادامه فشارهاي دولتی بر علماي اهل سنت، مولوي عبدالمجيد اسماعيل زهي (ابو عمار) به دادگاه ویژه روحانیت مشهد احضار شد.

 مدير وبلاگ خاطرات روزانه ابوعمار و مدرس حوزه ي علميه دارالعلوم زاهدان بار ديگر براي چندمين بار به دادگاه ويژه روحانيت مشهد احضار شد و ايشان بايد روز يكشنبه اين هفته در دادگاه حاضر شود.

شایان ذکر است، در هفته های اخیر با بازداشت داماد امام جمعه اهل سنت زاهدان و ممنوع الخروجی چند تن از علمای اهل سنت فشار ها بر ایشان افزایش یافته است.

پلیس ضد شورش دانشجویان معترض را محاصره کرده است

 دانشگاه علوم پزشكي ايران نه با پيشنهاد دانشگاه‌هاي علوم پزشكي، دانشجويان و وزارت بهداشت بلكه با ابلاغيه معاونت انساني رياست جمهوري منحل شد كه اين اتفاق شوك بزرگي را به دانشجويان اين دانشگاه وارد كرده است.

دانشجويان دانشكده پرستاري و مامايي دانشگاه علوم پزشكي ايران صبح امروز یکشنبه با شنيدن انحلال دانشكده‌اي كه در آن تحصيل مي‌كنند، در محوطه اين دانشگاه تحصن كرده اند.

به گزارش خبرنگار فرارو، نیروهای پلیس ضد شورش نیز اطراف ساختمان مرکزی دانشگاه منحل شده ی علوم پزشکی ایران، واقع در بزرگراه همت، را به محاصره در آورده اند.
  
به گزارش ایلنا، دانشكده علوم پزشكي تهران كه قرار است طبق گفته وزير بهداشت و درمان بخشي از واحدهاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي ايران را در خود ادغام كند  نتوانسته به راحتي با اين ادغام كنار بيايد، چرا كه دانشكده پرستاري دانشگاه علوم پزشكي تهران در حال حاضر اين گروه از دانشجويان دانشگاه ادغام شده را براي پذيرش قبول نكرده است.

ایران رهامی لوده ای تبهکار در پوستین طنزنویس

"تبهکار" نقابدار
هنرمند آزادیخواه و ضد فاشیسم هیتلری، برتولت برشت، به حق گفته است " آن کس که حقیقت را نمی داند نادان است و آن کس که حقیقت را می داند و آن را پنهان می کند تبهکار است". ابراهیم نبوی مصداق بارزی از آنانی است که آگاهانه سعی دارند واقعیت های مسلم را تحریف کنند و در بسته ای کاملا مجعول به روش ولایت فقیه اما با نشانی دیگر به خورد خلایق دهند. وی در مطلبی که از سوز شدید ناشی از پیوستن بانوی آواز ایران خانم مرضیه به مجاهدین ( " روزی که رفتم که رفتم را برایمان خواهند" ،22 مهر 89) نوشته است، هیچ جای تردیدی نمی گدارد که آنچه می گوید و می نویسد نه از سر نادانی و ناآگاهی بلکه از سر آگاهی در جهت پردازش گفتمانی از حقیقت یا در اصل ضد حقیقتی است که مطلوب دیکتاتوری دینی حاکم بر جامعه است.
اول، با قاطعیتی خامنه ای گونه ، در باره ی پاک شدن نام هنرمندانی چون فریدون فرخزاد و مرضیه از حافظه ی تاریخی مردم ایران به دلیل آلوده شدن آنها به سیاست، مشتی اراجیف به هم می بافد. می گویم مشتی اراجیف برای اینکه هر کس که درایران بوده باشد به خوبی می داند که اولین نوارهای ویدویویی کنسرت های مرضیه در لندن و پاریس ، در داخل کشور دست به دست می گشت. من خودم در آن هنگام در ایران بودم و این نوارها را از خانمی حروفچین گرفتم که طی انجام کاری با یکدیگر آشنا شده بودیم. او البته سیاسی نبود و از مواضع سیاسی من هم خبری نداشت. آن نوارها را به بسیاری از دوستان و اقوام دادم. به رغم آن که برخی از ترس اختناق و سرکوب، سیاست "آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه" را دنبال می کردند با شوقی زیاد آن ها را تماشا می کردند و لذت می بردند. در همان زمان حتی قریب به اتفاق افرادی که معتقد بودند بهتر بود مرضیه چنین و چنان نمی کرد، کنجکاو بودند بانوی آواز ایران در آن سوی آب ها چگونه هنرنمایی می کند. از این مهمتر، فروش سی دی های مرضیه در کنار آثارسایر هنرمندان برسر هر کوچه و بازاری است که طی سال های گدشته تا به امروزادامه داشته است. باز از این مهمتر پخش آهنگ های هنرمندانی چون مرضیه و زنده یاد عماد رام از رادیو بدون ذکر نام آنهاست که هم نشان دهنده ماندگاری چنین آثاری است و هم نشان دهنده دغلکاری دیکتاتوری دینی. از داخل کشور بگذریم. در خارج از کشور هزاران نفری که در کنسرت های مرضیه حاضر می شدند از کجا می آمدند؟ دارای چه ملیتی بودند و چه طرز فکر سیاسی داشتند؟ البته که ایرانی بودند اما معتقد به رویکردهای سیاسی مختلف و گاها منتقد حتی مجاهدین. آن کنسرت ها نمونه های آماری با شکوه و بی نظیر ی از اقبال ایرانیان خارج از کشور به هنرمند دردانه ای چون مرضیه است که در با شکوه ترین آمفی تئاترهای لندن و پاریس و استکهلم و دوسلدروف و لوس آنجلس به ثبت رسیده. آیا این موارد شاخصی برای محبوبیت هنری مرضیه نیست؟ آیا جضورهزاران ایرانی در مراسم با شکوه خاک سپاری او در اورسورواز که در جامعه ی ایرانی خارج از کشور، چه درگیر در سیاست و چه فارغ از سیاست، بی نظیر است شاخصی از محبوبیت هنری او نیست؟ آیا حضور هنرمندان برجسته ای چون هادی خرسندی، رضا دقتی، گیسو شاکری و مرتضی رضوان با مواضع سیاسی بعضا منتقدانه نسبت به مجاهدین و شورای ملی مقاومت - در کنار هنرمندان و قهرمانان و شخصیت های سیاسی عضو شورای ملی مقاومت- نشانه ای از جاودانگی و فراموشی ناپدیری هنرمندی به نام مرضیه نیست؟
دوم، نبوی نعل وارونه می زند تا به گمان خودش آنچه می گوید کارگرتر افتد. اصل انقلاب ضد سلطنتی را زیر سوال می برد، در نقش یک "ضد انقلاب" دو آتشه ظاهر می شود و مجاهدین را مسوول روی کار آمدن نظامی معرفی می کند که " مرضیه را نیز مانند همه زنان موسیقی ایران ممنوع " از فعالیت کرد:
"حتی وقتی در سال 1357 به دلیل انقلابی که بسیاری و از جمله مجاهدین خلق مسوولش بودند و در نتیجه تلاش نسل انقلابیون که میلیونها تن بودند، مرضیه نیز مانند همه زنان موسیقی ایران ممنوع و بکلی محو شد. صدایش ماند اما خودش رابطه اش را با مخاطب از دست داد. شاید اگر اشتباه نکرده بود، مرگش باعث می شد تا تمام مردم ایران در عزایش بگریند، ولی او نیز قربانی سیاست شد. او وارد بازی ای شد که هیچ اطلاعی از آن نداشت، به همین سادگی آمد و کنار ناکسانی نشست که نفرت ملتی را برانگیخته بودند. من نفرت مردم از مجاهدین خلق را اگر چه هرگز نفرت را دوست نمی دارم، نمی توانم بحق ندانم، همانطور که نفرت مردم از هیتلر و استالین را نمی توانم بحق ندانم. اما فکر می کنم این مرضیه نیست که باید پاسخ اشتباهش را بدهد، اگر چه پاسخ اشتباهش را سالها داد و بکلی برای سالها از حافظه جامعه ایران حذف شد، اما این مجاهدین خلق هستند که باید پاسخ بدهند که چرا به خودشان حق دادند که صدایی را که بخش زیبایی از وجود و تاریخ و حافظه یک ملت شده بود، چنان آلوده کنند که حتی وقتی در تنهایی می خواهی آن را گوش کنی، باز هم خودت را محکوم می کنی که چرا او در کنار اراذل و اوباش مجاهدین خلق نشسته است و دلت می سوزد که بخشی از حافظه ات به همین سادگی آلوده و قربانی شده است. شاید ما مردم، ما مردم بد، اگر او چنین اشتباهی نکرده بود، تاج گلی به سرش نمی گذاشتیم، کما اینکه وقتی بانو دلکش در انزوای تهران می پوسید هم کسی دستش را نبوسید و خاطره صدایش را کسی ارج نگذاشت و وقتی گوگوش که صدایش ثروت ملی ایرانیان بود، بیست سال در گوشه ای نشسته بود، هیچ کس شهامت نکرد، نامش را به نیکی ببرد. شاید یک بار باید از قربانیان تهوعی به نام انقلاب 57 عذرخواهی کنیم. تمام خوانندگان زنی که قربانی این انقلاب شدند، در حقیقت قربانی بلاهت نسلی هستند که با ساده لوحی شان، حافظه هنر یک کشور را مخدوش کردند. شاید ساده ترین کاری که می شود در مقابل قربانی شدن مرضیه کرد، این است که بتوانیم بخاطر همه اشتباهاتی که ما یا پدران مان یا فرزندان مان در آن سهیم بودیم، جایی در قلب مان باز کنیم تا او را در همان جایی که باید حفظ کنیم، نمی گویم دفن کنیم، چون صدای او هرگز دفن نشد و نمی شود."
این همان تز شناخته شده وزارت اطلاعات است با دو هدف شناخته شده: 1. بدبین کردن افکار عمومی نسبت به رویکرد انقلاب و براندازی و 2. برقراری رابطه ی این همانی میان مجاهدین و خمینی و درنتیجه ارایه تصویری شیطانی از مجاهدین به قیاس از خمینی. واقعیت تحریف انقلاب به دست خمینی و تبدیل آن همه شور وشعف جامعه به "تهوع "آخوندی، و ایستادگی مجاهدین در برابر او روشنتر از آن است که تبهکاری به نام نبوی بتواند آن را وارونه کند. چه کسی به اعتماد مردم خیانت کرد؟ چه کسی به آنچه در نوفل لوشاتو در باره ی فعالیت و حقوق شهروندی"حتی مارکسیست ها" گفت نه تنها وفای عهد نکرد بلکه مسیری کاملا برعکس آن را پیشه کرد وآگاهترین فرزندان این مرز و بوم را به اقتضای طینت ارتجاعی خود، به اتکای "دانشجویان پیرو خط امامی" چون نبوی، از دم تیغ گذراند و حتی به آیت الله شریعتمداری و آیت الله منتظری رحم نکرد؟ و به راستی چه نسبتی جز تضاد تقابلی میان مجاهدین و خمینی، بعد از خیانت خمینی به آن همه اعتماد، می توانست وجود داشته باشد؟ مجاهدین که بلبل نغمه خوان و خوش الحان ایران آنتی تز نظام زن ستیز آخوندی را در آیینه ی وجود ی آنها دید و در نهایت دریافت که برای رهایی از کنج قفس تنگ و تار خمینی و خامنه ای باید به سوی دیار بی قراران پرواز کرد و آرام گرفت کجا، خمینی و دستگاه او که مرزهای زن ستیزی و هنر ستیزی و قلم ستیزی را تا جایی که ممکن بوده در نوردیده اند تا رانت خوارانی مانند نبوی در غیاب هنرمندان مردمی به منصه ی ظهور برسند کجا؟
سوم، همانطور که پیوستن مرضیه به مجاهدین و شورای ملی مقاومت ولوله ای در ایران به پا کرد و آب در خوابگه مورچگان ریخت، درگذشتش نیز شامل حال همین قاعده است. چنان آب در خوابگه مورچگان ریخته است که افرادی مانند نبوی عنان اختیار از دست می دهند و شفاف تر از گذشته به برملا کردن هرچه بیشتر خود می پردازند؛ دچار تناقض گویی جدی می شوند و طینت واقعی خود را آشکار می کنند. نبوی، از یک سو مدعی است که اگر مرضیه سیاسی نمی شد همه در داخل برایش اشک می ریختند و در همان دم می گوید که البته گلی به سر دلکش هم زده نشد. بگذریم از این که مردم نه از کنار خبر درگذشت دلکش بی تفاوت گدشتند و نه از کنار در گدشت مرضیه و نه سایرهنرمندان چون محمد نوری. (البته، واقعیت این است که به دلیل هم آثاری که مرضیه در دوران پیرانه سری خلق کرد و هم نوع زندگی که اختیار کرد بیشتر از دیگران در کانون توجه قرار گرفت. به عنوان یک شاخص می توان به بازتاب خبری درگدشت مرضیه در رسانه هایی چون بی.بی.سی و رادیو آمریکا توجه کرد). نبوی از یک طرف مدعی است که مرضیه به "تاریخ" پیوسته است اما از سوی دیگر نمی تواند منکر کوچکی و حقارت خود در برابر عظمت و جاودانگی صدای او و جایگاه رفیع او در عرصه ی هنر به معنای عام و هنر معترض و متعهد به معنای خاص شود. اما، از همه ی اینها مهمتر، نبوی از یک طرف طی سال های گذشته دم از پرهیز از خشونت در گفتار و کلام زده و از سوی دیگر مجاهدین را به صفاتی چون "اراذل و اوباش" متصف می کند که به گفته ی خودش از کینه ای عمیق نسبت به این نیروی سیاسی بر می خیزد. از وی باید در اینجا تشکر کرد که اینچنین عریان و آشکار منویات قلبی خود را بیرون می ریزد و نشان می دهد که او و افرادی نظیر او که رویای بازگشت هاشمی رفسنجانی و امثال او بر اریکه ی قدرت و برقراری توزانی نسبی بین جناح های اصلاح طلب مغلوب و مجافظه کار غالب را در سر دارند تا چه حد به شعار "ایران برای ایرانیان" و "آشتی ملی" و ساختار شکنی از قدرت به نحوی که امکان مشارکت در قدرت به روی همه ی نیروهای سیاسی باز شود اعتقاد دارند. از نبوی باید تشکر کرد که اینچنین نقاب از چهره بر می دارد و تمایل واقعی خود که همانا صیانت از وضعیت موجود با اندکی تغییرات است را بر ملا می کند: حفظ قدرت حاکم در لفافه ای از واژگان چون فرهنگ سازی و دموکراسی بازی و نظایر آن.
چهارم، از آنهایی که در دهه 1360 به نام دانشجوی خط امام به تصفیه دانشجویان و اساتید، و فراتر از این سرکوب و شکنجه نیروهای دگر اندیش، با اختیار و مسوولیت پذیری کامل ، پرداخته اند و ثمره ها و بهره های فراوان آن از جمله نشستن بر جایگاه هنرمند ان برجسته ای چون هادی خرسندی را درو کرده اند و اینک شهامت بازگویی حقایق را ندارند چه انتظاری می توان داشت؟ هیچ. در چارچوب فکری نبوی و امثال او باید در برهمین پاشنه بچرخد چرا که منافعشان در استمرار وضعیت جاری است. به راستی اگر دیکتاتوری دینی سرنگون شود و پرده ها بر بیافتد و پرونده های جنایت و سرکوب، عریان پیش روی مردم قرار بگیرد چه جایی برای جولان دادن چنین افرادی به نام هنرمند رقیق القلب نیالوده به سیاست و منتقد خشونت باقی می ماند!!. اما، از آنهایی که طی این چند سال گدشته ی موسوم به "اصلاحات" به چنین افرادی دخیل بستند، به دور گفتار ورفتار "دموکراتیک" آنها طواف کردند و تا توانستند ازتساهل و مدارای آنان قصه های شیرین به هم بافتند و در میان خود حلوا حلوا کردند آیا انتظاری جز این نمی رفت؟ !انتظار درک این حقیقت که "افعی کبوتر نمی زاید"؛ و به قول زیبای شیخ اجل سعدی بزرگوار:
"ذات بد نیکو نگردد زآنکه بنیادش بد است
تربیت نااهل را چون گردکان بر گنبد است"
ایران رهامی
فرانسه
ششم آبان 1389 (28 اکتبر 2010)

پی نوشت:
به رغم آنچه ذکر شد من و برادارن و خواهران مجاهدم و همینطور اعضای شورای ملی مقاومت آرزو می کنیم افرادی مانند نبوی با در میان گذاشتن صریح و بی پرده ی اعمال خود در دهه 1360، نشان دهند که سعدی در جاهایی اشتباه کرده است. نبوی و نظایر آن با چنین اقدامی می توانند به همان راهی بروند که ایت الله منتظری رفت و نام نیکی از خود به جای گذاشت. این را نیز نوشتم برای آنکه بگویم کینه ی ما بر خلاف کینه ی نبوی و امثال او کینه ی شتری نیست؛ در عین حال شخصی هم نیست. کینه ای است نسبت به رویه ها و روش های سرکوبگرایانه ضد آزادی. هر کس در هر زمان که نسبت به این رویه ها و روش ها اعلام برائت کند، نه تنها بخشیده خواهد شد بلکه تکریم نیز خواهد دید به شرط آنکه دیر و یا بسیار دیر و از سر فرصت طلبی برای مثال به هنگام سرنگونی نظام نباشد.

اعدام «مخفیانه» ٢٣ نفر در مشهد

فعالان حقوق بشر در ایران می‌گویند که در مهرماه گذشته، ٢٣ نفر در زندان وکیل‌‌آباد مشهد به‌طور «مخفیانه» اعدام شده‌اند.

بنا بر گزارش کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، این اعدام‌ها «بدون رعایت قوانین رسمی ایران و بدون رعایت آیین دادرسی عادلانه» اجرا شده است.

این کمپین بین‌المللی، گفته است که «افراد اعدامی تنها چند ساعت قبل از اعدام از بندهای مختلف زندان وکیل‌آباد مشهد جمع‌آوری شده و به راهرو اعدام منتقل و در یک ردیف اعدام شده‌اند.»

به گفته غلامحسین محسنی اژه‌ای، دادستان رژیم، قرار است که با «مجرمان مواد مخدر، برخورد جدی و بدون اغماض» شود

شهریورماه گذشته نیز یک زندانی سیاسی با انتشار نامه‌ای از اجرای ٥٠٠ «اعدام مخفیانه» در زندان وکیل‌آباد مشهد در یک سال گذشته خبر داده بود.

به گزارش تارنمای میزان‌خبر، در این نامه که نام نویسنده آن فاش نشده، به اعدام «٢٥٠ نفر از تیرماه ١٣٨٨ تا فروردین ١٣٨٩» اشاره شده است.

نخستین بار تارنمای «ندای سبز آزادی» از پایگاه‌های خبری مخالفان دولت ایران، مرداد ٨٩ خبر داده بود که ٧٠ نفر در مشهد به طور «ناگهانی» اعدام شده‌اند.

به نوشته ندای سبز آزادی، اتهام اعدام‌شدگان عمدتا مواد مخدر بوده است.

همچنین احمد قابل، پژوهشگر دینی در ایران، سوم شهریورماه گذشته در گفت‌وگو با کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران تأیید کرد که در ١٧٠روزی که در زندان وکیل‌آباد مشهد زندانی بوده، از طریق سربازان زندان متوجه شده که ٥٠ نفر در این زندان اعدام شده‌اند.

در واکنش به انتشار خبر «اعدام‌های مخفیانه»، فدراسیون بین المللی جامعه‌های حقوق بشر و جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران هفتم شهریورماه گذشته با صدور بیانیه‌ای اعدام‌های «گروهی و مخفی» در زندان وکیل آباد مشهد را محکوم کردند.

این دو سازمان مدافع حقوق بشر از مقامات جمهوری اسلامی خواسته‌اند به مجازات اعدام به عنوان «ابزار سرکوب مخالفان حکومت و ایجاد وحشت نزد مردم» پایان دهند.

بنا بر این بیانیه «ماهیت گروهی بودن» این اعدام‌ها که به صورت «مخفی» در مورد آن تصمیم گیری می‌شود، «به طور کاملاً آشکار» نقض قوانین بین‌المللی است.

غلامحسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل ایران مهرماه گذشته از واگذاری «پرونده‌های کلان قاچاق مواد مخدر به دادستان کل کشور» خبر داده بود.

به گفته وی، قرار است که با «مجرمان مواد مخدر، برخورد جدی و بدون اغماض» شود.

ایران بالاترین آمار اعدام در جهان را پس از چین به خود اختصاص داده ‌است. به گزارش سازمان عفو بین‌الملل در سال ۲۰۰۹ بیش از ۴۰۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند.

بنا بر همین گزارش از سال ۲۰۰۵ تا کنون هر سال آمار اعدام در ایران افزایش پیدا کرده‌ است.

قتل، حمل و نگهداری مواد مخدر، تجاوز به عنف و محاربه از جمله جرائمی هستند که مجازات مرگ را در ایران در پی دارند.

تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه علوم پزشكی

 دانشگاه علوم پزشكی ایران نه با پیشنهاد دانشگاه‌های علوم پزشكی، دانشجویان و وزارت بهداشت بلكه با ابلاغیه معاونت انسانی ریاست جمهوری منحل شد كه این اتفاق شوك بزرگی را به دانشجویان این دانشگاه وارد كرده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، دانشجویان دانشكده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشكی ایران صبح امروز با شنیدن انحلال دانشكده‌ای كه در آن تحصیل می‌كنند، در محوطه این دانشگاه تحصن كرده و اعتراض خود را نسبت به این اتفاق ابراز می‌كنند.
این در حالی است كه دانشكده علوم پزشكی تهران كه قرار است طبق گفته وزیر بهداشت و درمان بخشی از واحدهای آموزشی دانشگاه علوم پزشكی ایران را در خود ادغام كند نیز نتوانسته به راحتی با این ادغام كنار بیاید، چرا كه دانشكده پرستاری دانشگاه علوم پزشكی تهران در حال حاضر این گروه از دانشجویان دانشگاه ادغام شده را برای پذیرش قبول نكرده است.
به نظر می‌رسد این ادغام در صورتی اتفاق افتاده كه هماهنگی‌های لازم برای آن از قبل انجام نشده است و دانشجویان و اساتید این دانشگاه‌ها را سر در گم كرده است تا جایی كه دانشجویان این دانشگاه‌ها را مجبور به تحصن و اعتراض كرده است.

شناسایی ستادهای "فتنه اقتصادی" در دو هزار نقطه تهران

منصور امان

با برقراری غیر رسمی حالت فوق العاده در کشور، رژیم ولایت فقیه برای رویارویی با اعتراض هایی که به طور آشکار انتظار آن را می کشد، آرایش جنگی گرفته است.

گُزارشهای رسیده از تهران از استقرار نیروهای نظامی و شبه نظامی در خیابانها و محله های پُر جمعیت و راه اندازی گشتهای ایست و بازرسی از نخُستین ساعات روز گُذشته (شنبه) خبر می دهد. این تدبیرها بخشی از تلاشهای امنیتی است که حُکومت با هدف وحشت پراکنی در میان شهروندان و باز داشتن آنها از اعتراض به افکندن یکجانبه بار بُحران اقتصادی بر دوش خود در چارچوب طرح ضد مردُمی حذف یارانه ها، صورت می دهد.

گُسیل تُفنگ و چُماق بدستان حُکومتی به خیابان برای اجرای طرح مزبور نشان می دهد که هشت ماه فریبکاری، گُمراه سازی و پنهانکاری گُسترده رهبران و پایوران جمهوری اسلامی پیرامون نقشه ی خود علیه سطح زندگی مردُم، آب در هاون کوبیدن بوده است.

حُکومت نه تنها نتوانسته فضای اجتماعی مطلوب برای تزریق اراده اش به جامعه را ایجاد کند، بلکه ناچار گردیده است با بیرون ریختن اُرگانهای قهری خود، همه ی بدگمانیها و نگرانیهایی که در میان اقشار گوناگون مردُم نسبت به پیامدهای وخیم و خانمان برانداز "طرح هدفمندی یارانه ها" وجود دارد را به گونه رسمی تایید کند.

در همین رابطه، سرکردگان دستجات پُلیسی و امنیتی حُکومت، بر حسب وظیفه ای که بر عُهده دارند، شیپور بی اعتمادی جامعه به دستگاه تحت فرمان آیت الله خامنه ای را بُلند تر از همریشان دیگر خود به صدا درآورده اند. پاسدار حُسین ساجدی نیا از این جُمله است که روز آدینه اطلاع داد، کوس عدم مشروعیت حُکومت و تصمیمهای آن در "دو هزار نُقطه تهران" نواخته خواهد شد.

چنین می نماید که سرانجام پس از تلاشهای طاقت فرسا برای کشف و شناسایی عوامل و "ستاد" های "فتنه اقتصادی"، اینک رهبران وحشت زده جمهوری اسلامی می توانند اطلاعات دقیق تری در این باره بدهند. آنها 375 محله شهر تهران و دو هزار نُقطه را به عُنوان کانون توطئه شناسایی کرده اند اما این هنوز نوک کوه یخ است. آنها می توانند در هر کوچه، مغازه، پیاده رو، کارخانه، مدرسه، تاکسی و در مجموع هر جا که به مشمولین "طرح هدفمندی" برخورد می کنند، "نُقطه" دیگری را به نقشه عملیاتی خود اضافه کنند. 

اخراج دو تن از فعالین دانشجوئی دانشگاه مازندران

در آستانه ی فرارسیدن ١٣ آبان دو تن دیگر از فعالین سیاسی-دانشجویی استان مازندران حکم اخراج خود را دریافت کردند.

به گزارش دانشجونیوز کاوه دانشور دانشجوی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل و بهنام فرازمند دانشجوی دانشگاه مازندران با دریافت حکم اخراج خود به جمع ۵ دانشجوی اخراجی دیگر این دو دانشگاه پیوستند. عماد بهاور، اشکان ذهابیان، سارا خادمی، سیاوش سلیمی نژاد و ایمان صدیقی ۵ دیگر فعالین سیاسی-دانشجویی این دو دانشگاه می باشند که از ابتدای سال ۸۹ حکم اخراج خود را دریافت نموده اند.

گفتنی است با شروع سال تحصیلی جدید، فشار ها و سرکوب ها در این دو دانشگاه شدت گرفته است به طوری که دکتر جانعلیزاده و دکتر احمدپور رؤسای جدید این دو دانشگاه از آغاز سال تحصیلی جدید ۷ تن از دانشجویان سیاسی این دانشگاه را اخراج و تعداد کثیری را به حراست دانشگاه ها احضار  نموده اند.

چکیده ای از فعالیت های این دو فعال سیاسی-دانشجویی در ذیل آمده است:

۱- بهنام فرازمند: فعال دانشجویی دانشگاه مازندران می باشد. وی که ۲ بار توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود، حکم محرومیت از تحصیل به مدت یک سال و نیم دریافت کرد. بهنام فرازمند که با آغاز سال تحصیلی جدید به پایان دوره ی محرومیت خود رسیده بود اجازه ی انتخاب واحد و ثبت نام در ترم جدید را پیدا نکرد و پس از مراجعه به حراست دانشگاه به اداره ی اطلاعات بابل فرستاده شد، اما پس از پایان بازجویی هایش اجازه ی ادامه ی تحصیل نیافت و از دانشگاه اخراج گردید. او که کماکان پیگیر تجدید نظر در حکم اخراج خود می باشد با وثیقه ۳۰ میلیون تومانی به طور موقف آزاد است و در انتظار حکم دادگاه خود به سر می برد.

۲- کاوه دانشور: وی فعال دانشجویی و دانشجوی سابق رشته کارشناسی عمران از دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل است. وی با ورود به دانشگاه فعالیت خود را در شورای صنفی، انجمن های علمی، کانون های فرهنگی و... آغاز نمود. کاوه دانشور عضو شورای متحصنین دانشگاه در اعتراضات ۲۲ فروردین ماه سال ۸۶ که منجر به دستگیری ۱۳ از دانشجویان و عزل دکتر جانعلیزاده از سرپرستی دانشگاه بود. وی پس از وقایع انتخابات سال ۸۸ رهبری دانشجویان این دانشگاه را برای تعطیلی و به تأخیر انداختن امتحانات به عنوان دبیر شورای صنفی این دانشگاه به عهده گرفت. این دانشجوی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل که در مرداد ماه همان سال به اداره اطلاعات بابل احضار شد به یک ترم محرومیت از تحصیل از سوی کمیته انضباطی دانشگاه محکوم گشت، اما با به پایان رسیدن دوره ی محکومیت خود، مجددا در اسفند ماه همان سال به کمیته انضباطی دانشگاه خواسته شد. وی حکم قطعی اخراج خود را در آبان ماه سال ۸۹ از سوی وزارت علوم دریافت کرد.